“De taxi, dat is een verhaal van ontmoetingen”

Michel Vermeren is onze taxichauffeur van de maand februari. In december werd Michel door de International Road Transport Union bekroond voor zijn professionalisme en het positieve beeld van het beroep dat hij uitdraagt. Deze liefhebber van oldtimers werd bijna geboren in de taxi van zijn grootvader.

“Ik ben een beetje toevallig met het beroep gestart. Een blessure, die een lange rustperiode vereiste, maakte een einde aan mijn militaire carrière en ik zocht een nieuwe job. Ik geef toe dat ik niet de nodige kennis had om mij direct aan de job van chauffeur te wagen. Ik heb dus gestudeerd, mijn licentie behaald, en eind december 1983 maakte ik mijn eerste ritten.”

Mijn grootvader was taxichauffeur. Hij is het overigens die mijn moeder naar het ziekenhuis gebracht heeft toen ze op het punt stond te bevallen. Zoals Obelix in een vat met toverdrank viel toen hij klein was, zo ben ik bij mijn geboorte bij wijze van spreken in de taxisector gevallen! Hij is overleden toen ik 7 jaar was, maar heeft een diepe indruk op mij nagelaten. Ook hij heeft een lange carrière gekend, van 1934 tot zijn overlijden in 1969, en ook hij heeft een onderscheiding gekregen voor zijn werk.

De taxi, dat is een verhaal van ontmoetingen. De ontmoeting met een cliënteel van alle horizonten: moeders met kinderen, toeristen, drugsverslaafden, feestvierders, zakenmensen… en dan vergeet ik er nog een aantal. Het cliënteel is vaak erg charmant, soms ook vreselijk. Maar dat geldt overal en voor alle beroepen. Als je je job goed doet, boezem je vertrouwen in bij de klant, en dat voel je. Je moet altijd proberen ‘zen’ te blijven en je niet op te jagen. De weg die je wou nemen is afgesloten? Je kent de stad goed, dus je kent vast en zeker een andere route. Je moet de dingen nemen zoals ze op je afkomen, en ze vooral van de positieve kant bekijken. Uiteraard is er voor bepaalde situaties geen oplossing is, maar dat moet je aanvaarden.

Mijn carrière werd gekenmerkt door geluk. Maar geluk moet je afdwingen, het komt niet vanzelf. Op een dag zag ik een zakenvrouw die moeite had met haar koffers. Ik heb toegepast wat mijn grootvader me had geleerd : beleefdheid en diplomatie. Ik heb haar voorgesteld te helpen en dat heeft ze aanvaard. Ze is een van mijn trouwste klanten geworden: 20 jaar lang is ze tweemaal per week op de achterbank van mijn taxi komen zitten, met bestemmingen in België en in de buurlanden. Als ik niet de moeite had gedaan om uit mijn taxi te komen om haar mijn diensten aan te bieden, zouden onze wegen elkaar waarschijnlijk nooit gekruist hebben.

Ik denk dat ik een mooie carrière achter de rug heb. Ik ben begonnen met nachtritten, om vervolgens over te schakelen naar de dag en zelfstandig te worden. Ik heb tal van personen ontmoet en soms zelfs celebrities ontvangen in mijn taxi. Er waren hoogtes en laagtes, zoals in elk beroep. Maar als je van je beroep houdt, beschouw je het als het mooiste van de wereld. Op pensioen gaan is niks voor mij. Ik hou ervan dat mijn dagen goed gevuld zijn en ik kan me echt niet indenken dat ik op een dag mijn taxi in de garage laat.”

Wilt u andere interviews lezen? Klik hier voor dat van Michèle Kaiser, onze chauffeur van de maand januari.