“Taxichauffeur worden, een keuze die ik me nooit heb beklaagd”

Onze eerste vrouwelijke chauffeur van de maand, en de eerste chauffeur van de maand in 2016, heet Michèle Kaiser! Het is met een glimlach om de lippen dat Michèle haar verhaal doet over haar ervaring als taxichauffeur in Brussel, een job die ze al 34 jaar uitoefent.

“Mijn carrière is begonnen tijdens de nieuwjaarsnacht van 1982. Ik herinner me nog perfect mijn eerste rit: ik bracht mensen thuis die oudjaar hadden gevierd in restaurant Le Pré Salé. Ik denk dat ik die rit mijn hele leven lang zal onthouden. In het prille begin had ik twee jobs: ‘s nachts reed ik met de taxi en overdag werkte ik als bediende in een farmaceutisch bedrijf. Vervolgens ben ik mijn dagfunctie kwijtgespeeld, maar taxichauffeur zijn beviel me, en daarom heb ik besloten om er mijn hoofdberoep van te maken. Een keuze die ik me nooit heb beklaagd.

Mijn vader was zelf taxichauffeur. Toen ik hem mijn beslissing meedeelde, liep hij niet bepaald over van blijdschap. Begrijp me niet verkeerd, hij hield van zijn beroep. Maar hij was zich ook heel bewust van alle moeilijkheden die de job met zich meebrengt en ik kan niet ontkennen dat taxichauffeur zijn niet makkelijk is: je moet ontzettend veel menselijke en technische competenties kunnen voorleggen! Toch denk ik oprecht dat ik de best mogelijke beslissing genomen heb. Ik hou van mijn job, omdat het me een grote mate van vrijheid en zeer verrijkende ontmoetingen bezorgt.

Het contact met klanten is het mooiste aspect aan de job. Het gebeurt zelden dat er geen conversatie op gang komt in mijn taxi. De achterbank heeft dat effect: de passagiers zien het gezicht van de bestuurder niet, voelen zich meer op hun gemak, misschien ook minder beoordeeld, en ze weten dat ze de chauffeur hoogstwaarschijnlijk nooit zullen terugzien. Bijgevolg praten ze, soms over zeer persoonlijke of intieme zaken. Onze conversaties zijn bij momenten heel grappig, ontroerend, aangenaam, interessant of triest.

Het is niet zo moelijk geweest om me te integreren in de taxisector, die toch redelijk mannelijk is. De andere bestuurders zijn zeer correct. Zo’n 30 jaar geleden gebeurde het wel eens dat bepaalde mensen nogal ongepaste opmerkingen maakten, maar nu is dat verleden tijd. Ik heb een beetje vanalles meegemaakt in mijn taxi. In het begin van mijn carrière, toen ik nog ‘s nachts reed, was er eens een motorbende die het niet op prijs stelde dat ik bij een verkeerslicht sneller vertrok dan zij. De bendeleden omsingelden me en haalden kettingen boven om de wagen te vernielen. Ik heb in paniek de centrale opgeroepen. Een vloot van collega’s is me te hulp gekomen en de “taxibende” heeft uiteindelijk de motorbende op de vlucht doen slaan.

Hoewel het soms makkelijker gezegd is dan gedaan, het is van doorslaggevend belang om kalm te blijven. Je mag je niet opwinden, anders heeft dat gevoel een negatieve impact op je rijstijl en neemt het risico op ongevallen toe. Je moet de moed erin houden en ook een beetje afstand nemen. Je mag niet uitsluitend voor je job leven. Je moet van je beroep houden, maar ook in staat zijn de motor uit te schakelen en de taxi in de garage te laten staan wanneer je dienst erop zit.

Mijn wens voor 2016? Meer menselijkheid en meer liefde tussen de gemeenschappen.”

Ongeduldig om te weten te komen wie de volgende chauffeur van de maand wordt? Om het wachten wat draaglijker te maken, kan je hier het interview met Bruno Robyn, onze chauffeur van de maand december, herlezen.